Enes Özel
bir şey unuttuğumu fark ettim
epey zamanımı aldı bunu fark etmem
bir bunu fark ettim, zaman doygunluğa ulaşmıştı
hayvan böğürlerinden ve motor kaputlarından
ilginç sesler geliyordu
ve yavaşça yer değiştiriyordu bir taş
peki neyi unutmuştum, beyaz bir ışık
duvara vuruyor ve otobüs biçiminde dalgalar oluşturuyordu
ben bunu düşünüyordum
hayvan böğürlerinden gelen sesler
bir motorun can vermesini andırıyordu
bu da dikkatimi dağıtıyordu
bazı unutmamam gereken şeyler var
bunu unutmamam gerekiyor
gene de ortak bir yanımız yok diyemem
hepimiz kalabalık bir yerdeyiz
bu kalabalık, zincirlerden, kancalardan
ve bolca kandan oluşuyor
ilk bakışta edinilen izlenim yanıltıcı olabilir
ilk bakış her zaman yanıltıcı olabilir
belki burası o kadar da kalabalık değildir
yalnızca bazı alametler var, sokakta gezinirken
tek tük karşıma çıkan
ve ölmüş motorların ruhlarını saymazsak
bir de ben varım burada
ölüleri saymamıza gerek yok diye düşünüyorum
ölüler çünkü çok yakınlar
kendimden ayırt edemiyorum onları
taze bir ölüyü taze açılmış bir mezara
yavaşça kaydırırken
bir görünüp bir kayboluyor otobüsler
ve insanlar başımda kavga ediyorlar
bir tek insanın yanına yaklaşabilsem
çevirip soracağım ona
burada ne yapıyorsun, bu beton kütlelerin arasında
peki ben burada ne yapıyorum
bu düzenli yerleştirilmiş, alçalıp yükselen
kütlelerin arasında ama yaklaşmak mümkün değil
uzay, kütleleri uzak ve yakın olarak tasnif etmiş
bu da soru sormayı imkânsızlaştırıyor
uzay, kütleleri ve otobüsleri
geçmiş ve gelecek biçiminde tasnif ediyor
geçmişi çoktan unuttum
gelecek ise otobüsle gidilemeyecek kadar uzak
geleceğe ancak en hızlı atlarla gidilebileceği söyleniyor
ben buraya
en başta unuttuğum şeyi hatırlamak üzere geldim
en başta unuttuğum şey
buraya en başta unuttuğum şeyi hatırlamak üzere gelmem
henüz bilmediğim şeyse
burada en başta bildiğim pek çok şeyi unutmuş olmam
otobüsler beni kabul etmiyor
en başta bir şey unuttun diyorlar bana
bu da eve dönüşümü zorlaştırıyor
hatta imkânsızlaştırıyor
Buzdokuz, Sayı 21, Ocak-Şubat-Mart 2024.
